اول اینکه نازک است و فضا را اشغال نمی کند.
دوم اینکه هیچ تشعشعی وجود ندارد که برای سلامتی مفید است.
سه، بدون سوسو، برای چشم خوب است.
چهارم، مصرف انرژی کم است، بسیار کوچکتر از مانیتور CRT، که باعث صرفه جویی در مصرف انرژی می شود.
پنج، کاملا صاف، بدون اعوجاج بصری.
در حال حاضر، هنوز کاستی هایی در نمایشگرهای کریستال مایع وجود دارد:
اولاً، زاویه دید دارد و محدوده دید از CRT کوچکتر است.
دوم، سرعت پاسخگویی وجود دارد که باعث ایجاد لکه روی صفحه می شود.
سوم، بازتولید رنگ و اصالت به خوبی نمایشگرهای CRT نیست.
چهارم، روشنایی به خوبی مانیتورهای CRT نیست.
و برعکس نکات فوق پنج کاستی و چهار مزیت نمایشگرهای CRT است.
با این حال، با پیشرفت مداوم تکنولوژی ساخت، نمایشگرهای LCD بهتر و بهتر می شوند و نمایشگرهای CRT در نهایت جای خود را به LCD خواهند داد. این روند کلی است. هنوز به یاد دارم که در جوانی، زمانی که تلویزیون های رنگی برای اولین بار ظاهر شدند، اغلب می شنیدم که مردم می گویند تلویزیون های رنگی خوب نیستند و برای چشم ها مضر هستند. سیاه و سفید بهتر است. چشمت درد نکنه سعی کنید تلویزیون های رنگی تماشا نکنید. اما حالا ببینید کدام یک تلویزیون رنگی ندارد؟
"ال سی دی ناخوشایند به نظر می رسد!!!"، شما این احساس را دارید، ممکن است سه دلیل وجود داشته باشد.
1. وضوح به درستی تنظیم نشده است. وضوح نمایشگر LCD عالی است. 15 اینچ باید 1024×768 و 17 اینچ باید 1280×1024 باشد. اگر رزولوشن به درستی تنظیم نشود، بسیار ناراحت کننده به نظر می رسد. .
دوم اینکه نرخ تازه سازی به درستی تنظیم نشده است و مانیتورهای LCD نیز دارای نرخ تازه سازی هستند اما نرخ تازه سازی آن با نمایشگرهای CRT کاملا متفاوت است. تغییر در نرخ تازه سازی LCD عمدتاً در تعریف لبه متن منعکس می شود. به طور کلی، نرخ تازه سازی نمایشگرهای LCD سه است. انواع 60، 70، 72، توصیه می شود در 60 هرتز تنظیم کنید تا متن بسیار راحت تر به نظر برسد.
سوم، روشنایی و کنتراست به درستی تنظیم نشده است. اگر این دو پارامتر خیلی زیاد تنظیم شوند، متن خیره کننده به نظر می رسد و اگر تنظیم خیلی کم باشد، متن کم رنگ به نظر می رسد. پس باید بتوانید خودتان آن را تنظیم کنید. پیشنهاد: روشنایی را روی سطح پایین‌تری تنظیم کنید و کنتراست متوسط باشد.
