در سال 1850، دکتر پروسی، رودولف فیلسائو و دیگران دریافتند که عصاره رشته های عصبی حاوی یک ماده غیرعادی است.
در سال 1877، اتو لمان، فیزیکدان آلمانی، پدیده تبلور مایع را با استفاده از میکروسکوپ پلاریزه مشاهده کرد.
در 14 مارس 1883، فیزیولوژیست گیاهی فدرر لینیتزر مشاهده کرد که بنزوات کلسترول هنگام ذوب دو نقطه ذوب دارد.
پس از تأیید مکرر کشف خود در سال 1888، لاینیتزر شروع به مشورت با فیزیکدان آلمانی لمان کرد. در آن زمان لمن میکروسکوپی با عملکرد گرمایش برای مشاهده فرآیند سرد شدن و تبلور کریستال مایع ساخت، اما از آن زمان لمان تمام انرژی خود را روی این نوع ماده متمرکز کرده است.
& quot;فیزیک مولکولی" در سال 1888 منتشر شد. این خلاصه ای از دانش او در زمینه فیزیک مواد در این دوره است. به ویژه روش تحقیق میکروسکوپ را در کتاب، از طریق میکروسکوپ کریستالی و برخی مشاهدات انجام شده با آن، پیشنهاد کرد.
شیمیدان قرن بیستم Volland از تجربیات خود برای پیش‌بینی اینکه کدام نوع ترکیب به احتمال زیاد خواص کریستال مایع را نشان می‌دهد استفاده کرد و سپس خواص ترکیب را با سنتز به دست آورد و سپس نظریه کریستال مایع Lehman' به اثبات رسید.
در سال 1922، فرید فرانسوی، کریستال های مایع موجود را به دقت تجزیه و تحلیل کرد و آنها را به سه دسته کلستریک، اسمکتیک و نماتیک تقسیم کرد.
پس از تجزیه و تحلیل Fried' از سال 1930 تا 1960، تحقیقات بر روی بلورهای مایع به طور موقت وارد نقطه پایینی شد. برخی افراد همچنین گفتند که دوره 1930 تا 1960 یک دوره خالی برای تحقیقات کریستال مایع است. دلیل آن باید این باشد که هیچ کاربرد عملی کریستال مایع در آن زمان یافت نشد. با این حال، در این دوره، صنعت الکترونیک نیمه هادی به توسعه فوق العاده ای دست یافته است. به منظور امکان استفاده از کریستال های مایع در نمایشگرها، الگوبرداری از الکترودهای شفاف و فناوری میکروساخت ادغام کریستال های مایع و مدارهای نیمه هادی باید ضروری باشد. با توسعه و پیشرفت صنعت نیمه هادی، این فناوری ها بالغ شده اند.
در دهه 1940، نیمه هادی های سیلیکونی با استفاده از نیمه هادی های نوع N که الکترون ها را هدایت می کردند و نیمه هادی های نوع P که سوراخ ها را برای تشکیل یک رابط PN هدایت می کردند، توسعه یافتند، بنابراین دیودها و ترانزیستورها اختراع شدند. به منظور تحقق کل تابع جریان از AC به DC در مدار، از دیودها استفاده می شود، اما برای تحقق تابع تقویت، از لوله های الکترونی استفاده می شود. چنین قطعات بزرگ و حجیمی را می توان به طور کامل با دیودهای نیمه هادی و ترانزیستور جایگزین کرد. نیازی به انتشار الکترون در خلاء نیست. تا زمانی که آنها در یک جامد، به خصوص یک فیلم بسیار نازک قرار دارند، عملکردهای یکسوسازی و تقویت می توانند محقق شوند، به طوری که مدار الکترونیکی می تواند تحقق یابد. کوچک سازی در مرحله بعد، استفاده از فناوری پردازش نوری برای دستیابی به نازک شدن و فوق کوچک سازی الگوهای مدارهای الکترونیکی از جمله دیودها و ترانزیستورها. این تکنیک به اختصار لیتوگرافی نامیده می شود.
از قرن بیستم تا دهه 1960، با توسعه مدارهای مجتمع نیمه هادی، تجهیزات الکترونیکی کوچک شده اند. پیشرفت فناوری ذکر شده در بالا برای کاربرد در دستگاه های صفحه نمایش LCD صنعتی ضروری است. با افزایش مواد، توسعه بیشتر علم و مواد به علاوه فناوری مهندسی، و همچنین توسعه حالت‌های نمایش جدید و برخی فناوری‌های رانندگی، فناوری نمایش کریستال مایع به سرعت توسعه یافت.
با توسعه مدارهای مجتمع نیمه هادی در دهه 1960، تجهیزات الکترونیکی کوچک شده اند.
در سال 1968، GH Heilmeier از RCA Corporation از ایالات متحده یک دستگاه نمایشگر LCD صنعتی را با استفاده از حالت DS معرفی کرد. پس از این، شرکت های آمریکایی ابتدا آزمایش عملی ساعت های LCD با کد شکسته دیجیتال را آغاز کردند.
در سال 1971، یک شرکت سوئیسی اولین نمایشگر LCD را تولید کرد.
